21–րդ դարի անվտանգային միջավայրում ագրեսիան զսպելու և դրանից պաշտպանվելու համար պահանջվում է ինտեգրել ազգային կարողության բոլոր տարրերն ու օգտագործել ողջ հանրության ներուժը։ Ժամանակակից հակամարտությունները, որոնք ծավալվում են պատերազմի ինչպես կանոնավոր, այնպես էլ նոր տիրույթներում, պահանջում են ժամանակակից անվտանգության նկատմամբ կիրառել համապարփակ մոտեցում և զարգացնել համընդգրկուն պաշտպանության ու անվտանգության համակարգ։Սույն աշխատանքում քննվում են տեսական հարցեր և մի շարք երկրների փորձի թեմատիկ քննությամբ երևան են բերվում համապարփակ մոտեցման կայացման, զարգացման պատմությունն ու արդի վիճակը։ Առանձնակի ուշադրություն է հատկացվում համապարփակ պաշտպանության և անվտանգության համակարգի, Հայաստանի պահեստազորի համակարգի և պահեստի ուժերի մի շարք հայեցակետերի մշակմանը, որոնց ծավալումը խոր փոփոխություններ կպահանջի պետական հաստատություններում և հանրության մեջ։Նաև քննարկվում է համապարփակ մոտեցման շրջանակում հիբրիդային պատերազմի մեթոդների կիրառումը, ինչպես եւ ռուս–ուկրաինական պատերազմի արդյունքներով պատերազմելու առկա կերպերում տեղի ունեցող փոփոխությունները։