«Եր­րորդ աղ­ջի­կը» վեպն ա­ռա­ջին ան­գամ տպագր­վել է 1966-ին։
Այս ան­գամ Էրք­յուլ ­Պո­ւա­րո­յին սո­վո­րա­կա­նից ա­ռա­վել տա­րօ­րի­նակ մի գործ է սպաս­ում գլուխ բե­րել, քա­նի որ ա­մեն բան սկսվում է անս­պա­սե­լի այ­ցե­լո­ւի՝ Նոր­մա ­Ռեսթ­րի­քի ա­սած մի պարզ, բայց միև­նույն ժա­մա­նակ ա­ռա­ջին հա­յաց­քից ան­հե­թեթ թվա­ցող նա­խա­դա­սութ­յու­նից. «Հ­նա­րա­վոր է՝ սպա­նութ­յուն եմ գոր­ծել»։ Ու թեև հենց նույն պա­հին աղ­ջի­կը հրա­ժար­վում է ­Պո­ւա­րո­յի ծա­ռա­յութ­յուն­նե­րից՝ հա­մա­րե­լով նրան շատ ծեր, վեր­ջինս ո­րո­շում է պար­զել ճշմար­տութ­յու­նը։

Ու ա­մեն բա­ցա­հայտ­ված նոր փաստ, որ ի­րա­կա­նում ա­վե­լի ու ա­վե­լի է խճճում ա­ռա­ջին հա­յաց­քից պարզ թվա­ցող ի­րա­դար­ձութ­յուն­նե­րի շար­քը, գոր­ծի հետ առն­չութ­յուն ու­նե­ցող մարդ­կանց ով լի­նելն ու նրանց ա­րարք­նե­րի դրդա­պատ­ճառ­նե­րը, ի վեր­ջո օգ­նում է ­Պո­ւա­րո­յին այդ մեծ գլուխ­կոտ­րու­կի յու­րա­քանչ­յուր մաս­նիկ դնել իր տե­ղում, և­ ըն­թեր­ցո­ղի ա­ռջև հայտն­վում է լիո­վին անս­պա­սե­լի մի պատ­կեր։

Դետեկտիվի թագուհու՝ Ագաթա Քրիստիի՝ գրքին գամող առեղծվածային պատմությունները տասնամյակներ շարունակ «հանգիստ չեն տվել» միլիոնավոր ընթերցողների: Նրա գրքերը տպագրվել են ավելի քան 2 միլիարդ օրինակով, թարգմանվել են աշխարհի շուրջ 100 լեզուներով՝ առաջ անցնելով Ժյուլ Վեռնի և Ուիլյամ Շեքսպիրի հրատարակություններից: Ագաթա Քրիստին գրանցված է Գինեսի ռեկորդների գրքում՝ որպես բոլոր ժամանակների ամենավաճառված գրքերի հեղինակ: Համաշխարհային գրականության ամենախորհրդավոր դետեկտիվ պատմություններն ու կերպարները կերտած բրիտանացի գրողն իր ժանրում նմանը չունեցող ժառանգություն է թողել աշխարհին: