Հայերն ունեն մի ասացվածք. «Մեկ օրն օտարության մեջ մեկ տարվա է հավասար»։ Քառասուն օր Անդրաշխարհում՝ երկրային կյանքի քառասուն տարի... Այս հեքիաթ-վիպակը հրաշալի մի պատմություն է այն մասին, թե ինչ մեծ գին է պատրաստ վճարելու մարդը սիրո, երջանկության համար:

Ամեն մարդ չէ, որ ի զորու է անցնելու ցավի, վախի, գայթակղության և ժամանակի փորձության միջով։ Ամեն մարդ չէ, որ պատրաստ է հանուն սիրելիի կտրել անցնելու Մահվան Ստվերի Հովիտը, Տառապանքի Բլուրները, Մենության Ավազները, Լացի Կիրճը, Դառը Հոգոցների Անապատը և Տրտմության Գետը։ Միայն անկեղծ և անձնուրաց սիրտն է ի զորու նման սխրանքի։