«Քաղաքային կինոմեխանիկի հայելին» գիրքը «Ալեքսանդրապոլյան եռագրության» վերջին մասն է: Չկողպված դուռ դեպի զարմանալի քաղաքը, ժամանակակից պատուհաններով հին ճակատամասեր, փլուզված տների՝ օդում մնացած փոշի և գոյություն չունեցող պատերի պատրանք՝ միավորված հին ֆիլմերի, իրական հիշողությունների և վավերագրականության լուծույթով: Եռագրությանը բնորոշ ժամանակների միախառնումը, ինչպես երբևէ, դառնում է տրամաբանական, քանի որ հայելային արտացոլումների համար նշանակություն չունեն թվերը, ամիսները և տարիները: Դրանք միայն դասավորվում են մեկը մյուսի վրա, խառնվում ու կատարվում են միանգամից: